Nawożenie dolistne soi pozwala uzupełnić niedobory mikroelementów i wspiera rozwój roślin. Mikroelementy o największym znaczeniu w uprawie soi to molibden (Mo), bor (B) i cynk (Zn).
Zgodnie z prezentowaną tabelą do wytworzenia 1 t plonu nasion wraz z pozostałymi częściami rośliny soja pobiera średnio z 1 ha: 60 g cynku, 40 g boru i 7 g molibdenu.
Ryzyko niedoboru tych pierwiastków wzrasta szczególnie na glebach lekkich, o małej zawartości próchnicy oraz nieodpowiednim odczynie, a także podczas stresu suszy.

Molibden jest niezwykle ważnym pierwiastkiem w procesie symbiotycznego wiązania azotu przez bakterie brodawkowe.
Molibden wchodzi w skład kompleksu enzymatycznego nitrogenazy, umożliwiając redukcję azotu atmosferycznego do jonu amonowego.
Niedobór molibdenu ogranicza efektywność symbiozy i może wywoływać na roślinach objawy charakterystyczne dla niedoboru azotu.
Dostępność przyswajalnych form molibdenu zmniejsza się wraz ze wzrostem stopnia zakwaszenia gleby
Zaleca się możliwe jak najwcześniej wykonać aplikację dolistną molibdenu – najlepiej nie później niż do drugiej/trzeciej pary liści.
Optymalna dawka molibdenu wynosi około 20-40 g/ha.
Bor uczestniczy u soi w wielu procesach fizjologicznych, między innymi w różnicowaniu i rozwoju komórek, metabolizmie węglowodanów i kształtowaniu żywotności pyłku kwiatowego.
Niedobór boru ujemnie wpływa na tworzenie i wzrost brodawek korzeniowych oraz efektywność wiązania azotu atmosferycznego.
Pierwsze oznaki niedoboru przejawiają się poprzez zamieranie końców korzeni oraz ograniczony wzrost pędu. W skrajnych przypadkach może dojść do zamierania wierzchołków pędów. Może wystąpić także żółknięcie nowych liści, słabsze wiązanie kwiatów i strąków oraz opóźnienie dojrzewania roślin.
Niedobory boru, a co za tym idzie największą efektywność nawożenia tym składnikiem, odnotowuje się głównie w warunkach niewielkiej sumy opadów i słabego uwilgotnienia gleby, na glebach lekkich oraz o nieuregulowanym odczynie.
Dolistnie bor najlepiej aplikować nie później niż w fazie pąkowania, w dawce około 150-200 g/ha przy jednokrotnym zabiegu.
Cynk w przypadku soi stymuluje produkcję aminokwasu tryptofanu, odgrywającego istotną rolę w tworzeniu brodawek korzeniowych. Soja wykazuje pozytywną reakcję na wysokie zaopatrzenie w ten składnik.
Niedobór cynku może skutkować zahamowaniem wzrostu korzeni, redukcją liczby brodawek, rozgałęzień, kwiatów i strąków.
Cynk najlepiej aplikować dolistnie jak najwcześniej, a więc od początku kształtowania się liścieni do drugiej/trzeciej pary liści, w dawce około 200-300g /ha lub korzystniej – 150g /ha w dwóch zabiegach wykonywanych w odstępie 10-12 dni.
Na stanowiskach o wysokim pH > 7,5 należy podać dolistnie żelazo (Fe), gdyż na tego typu stanowiskach jest ono niedostępne dla roślin soi. Żelazo jest mikroelementem niezbędnym w wielu procesach fizjologicznych.
Występujące na stanowiskach o wysokim pH niedobory żelaza mogą prowadzić do wystąpienia charakterystycznej chlorozy międzynerwowej młodych liści. Ograniczona może zostać także przeżywalność i namnażanie bakterii brodawkowych. Choć w warunkach niedoboru żelaza mogą rozwinąć się brodawki, niewiele z nich będzie prawidłowo funkcjonować.
Aplikowana dawka żelaza powinna wynosić około 100-200 g/ha.
Uwaga – w uprawie soi w żadnym wypadku nie należy wykonywać oprysków miedzią i manganem! Oba te pierwiastki mają działanie bakteriobójcze prowadzące do obumierania bakterii brodawkowych.
Ten artykuł jest częścią cyklu poradników poświęconych uprawie soi.
Jeśli chcesz przejść przez cały proces krok po kroku, sprawdź również wcześniejsze etapy:
1. Stanowisko i dobór odmiany soi do regionu
3. Nawożenie soi – potrzeby pokarmowe i strategia nawożenia
Wolisz obejrzeć ten poradnik w wersji wideo? 👉 Kliknij tutaj
Dzięki genetyce odmian IGP Polska uprawa soi może być nie tylko udana, ale i opłacalna – niezależnie od regionu.
Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o jej uprawie, w tym o nawożeniu dolistnym i mikroelementach w soi, skontaktuj się z doradcą IGP Polska.